Στην Ελένη Δασκαλάκη / infowoman.gr
Η Κυριακή Οικονομάκη χαρακτηρίζει τον εαυτό της «πολύτροπο ταξιδιώτη». Και σιωπηλά, συμφώνησα με αυτό πολλές φορές κατά τη συνομιλία μας. Εργάζεται με πάθος στον τομέα των επιχειρήσεων, αγγίζει τη συγγραφή μέσα από το επιστημονικό γνωστικό της αντικείμενο αλλά κυρίως αγγίζει όλους όσοι τη γνωρίζουν μέσα από τη ζωντάνια, τη δοτικότητα και τη διάθεσή της για ισότητα και ισορροπία.
Αγαπητή Κυριακή, θέλεις να συστηθείς στις αναγνώστριες του Infowoman;
Είμαι η Κυριακή Οικονομάκη, με καταγωγή από τη Μάνη, Διευθύντρια της Επιχειρησιακής Ανάπτυξης στη Microbase τα τελευταία δεκατρία χρόνια. Σπούδασα Κοινωνική Ψυχολογία, ενώ η μεταπτυχιακή και διδακτορική μου έρευνα επικεντρώθηκαν στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και στη Διαχείριση Πόρων. Έχω συγγράψει βιβλία στον τομέα του HR και της Διοίκησης, συνεργάστηκα με Πανεπιστημιακά ιδρύματα και διατέλεσα επιστημονική σύμβουλος στην κεντρική δημόσια διοίκηση, δημόσιους οργανισμούς και ΟΤΑ. Παράλληλα δραστηριοποιούμαι σε διεθνή και ελληνικά fora, καθώς και σε δίκτυα γυναικείας επιχειρηματικότητας. Το έργο μου έχει αναγνωριστεί με διακρίσεις από φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Απ’ όλους τους «ρόλους» στη ζωή σου, ποιον ή ποιους θεωρείς ως πιο σημαντικούς, σε τι είναι αυτό που δίνεις ασυζητητί προτεραιότητα;
Οι ρόλοι στη ζωή μου υπήρξαν συναρπαστικοί και δεν με άφησαν να πλήξω από ανία. Αλλά εάν εξαιρέσω την οικογενειακή θαλπωρή ασυζητητί η προτεραιότητα ανήκει στην επιστημονική και επαγγελματική μου καταξίωση. Αυτό προκύπτει γιατί στη ζωή μου δεν εστίαζα στα εμπόδια αλλά στη θετική ψυχολογία και τη δημιουργία. Από τα νεανικά μου χρόνια σκεφτόμουν να ζήσω μια ζωή που στο τέλος θα ήθελα να πω «άξιον εστί». Αισθάνομαι ότι μέχρι σήμερα βαδίζω σε αυτό το μονοπάτι, με όποιον κόπο, δυσκολία αλλά και ανταμοιβή περιλαμβάνει αυτή η διαδρομή.
Η Γυναίκα είναι σαν ένα έργο τέχνης που άμα το ξύσεις θα τρέξει… αίμα. Γιατί ο αγώνας της για επιβίωση, αναγνώριση, καταξίωση και αυτοτέλεια είναι επίπονος. Η γυναίκα είναι «καταδικασμένη»
να είναι πολύτροπος ταξιδιώτης.
Έχεις περάσει στην επαγγελματική σου διαδρομή από ρόλους ευθύνης και επιρροής. Αν έπρεπε να μεταφέρεις ένα μήνυμα προς τις γυναίκες που σήμερα διεκδικούν τη θέση τους, είτε στον επαγγελματικό είτε στον κοινωνικό χώρο, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
Θα ήθελα να τους πω ότι η Γυναίκα είναι σαν ένα έργο τέχνης που άμα το ξύσεις θα τρέξει… αίμα. Γιατί ο αγώνας της για επιβίωση, αναγνώριση, καταξίωση και αυτοτέλεια είναι επίπονος. Η γυναίκα είναι «καταδικασμένη» να είναι πολύτροπος ταξιδιώτης. Πρέπει να βλέπει πέρα από το προφανές. Να προσέχει τον εαυτό της γιατί η πρόληψη δεν είναι θεωρία αλλά πράξη και ξεκινά από εμάς. Να εστιάζει στην αδιάκοπη επιδίωξη γνώσης, στη συνεχή επιμόρφωση, στην ευελιξία και την προσαρμογή στα καινούργια πράγματα, να είναι οδηγός της η ομαδικότητα, να επιχειρηματολογεί, να διεκδικεί, να διαφωνεί όπου κριθεί αναγκαίο, να μη φοβάται να συγκρουστεί, να ερευνά και να μαθαίνει νέες τακτικές, να ανταλλάσσει γνώσεις και εμπειρίες γιατί δεν υπάρχουν μονήρεις ευφυίες.
Γυναίκες, ο δρόμος της επιτυχίας και της ευτυχίας είναι οι μόνες επιλογές σας! Πάντα να επιλέγετε τον δύσκολο δρόμο ζωής, δηλαδή αυτόν που απομακρύνεται από τη φθορά της ρηχότητας και κυρίως… να συναναστρέφεστε με ανθρώπους που να συγκλίνουν με εσάς ή ακόμα και συμβάλλουν θετικά στον ορισμό της διανοητικής σας ταυτότητας. Και κάτι τελευταίο… Η ζωή θέλει δύναμη και ευαισθησία, δύο στοιχεία όπου η γυναίκα διαθέτει από τη φύση της.
Κατέχεις ηγετικό ρόλο σε μία μεγάλη εταιρία τεχνολογίας, έναν χώρο που συχνά «ανήκει» σε άντρες. Δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω για τη θέση της γυναίκας στον επαγγελματικό τομέα – παρότι κλισέ, τα στερεότυπα εξακολουθούν, δυστυχώς, να υπάρχουν και να κρατούν γερά… Τι σημαίνουν για σένα οι όροι glass ceiling, sticky floor και labyrinth effect. Πιστεύεις ότι σήμερα τα εμπόδια για τις γυναίκες βρίσκονται περισσότερο στις δομές ή στις άτυπες νοοτροπίες που εξακολουθούν να κυριαρχούν;
Ας απαντήσω πρωτίστως για εμάς. Η Διοίκηση της Microbase είναι μακριά από αυτή τη νοοτροπία, αποτελεί ζήτημα αρχών και συνειδητής επιλογής η έλλειψη προκαταλήψεων και η αναγνώριση αξιοκρατικών κριτηρίων. Είναι άνθρωποι με όραμα και τόλμη που αλλάζουν το μέλλον με δημιουργικότητα και ηθική κρίση και μαζί χτίζουμε μια κουλτούρα που συνδυάζει την τεχνολογική υπεροχή με μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση.
Με τον Αντώνη Ψαρά, Managing Director της Microbase
Στην εταιρία μας πλαισιωνόμαστε από νέους ανθρώπους και διαπιστώνουμε ότι έχουν απογαλακτιστεί, κατά πολύ από τα στερεότυπα των προηγούμενων γενιών και σαφώς είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα.
Τώρα, τα «αόρατα εμπόδια» όπως τα: Glass Ceiling, Glass Elevator, labyrinth effect όπως και το Leaking Pipeline που είναι το τελικό στάδιο χειραγώγησης (γιατί αφορά την αποχώρηση των γυναικών από τον χώρο εργασίας), βρίσκονται και στα κέντρα λήψης αποφάσεων και στα περισσότερα επιχειρηματικά επιτελεία. Από έρευνες το unconscious bias κάνει πολύ πιο δύσκολη (και πιο αργή) την ανέλιξη των γυναικών σε διευθυντικές θέσεις σε σχέση με την αντίστοιχη εξέλιξη των ανδρών.
Σήμερα οι γυναίκες όμως βγαίνουν μπροστά γιατί έχουν εκπαίδευση, γνώση, εξειδίκευση, θέληση, συγκρότηση, αυτοπεποίθηση, φιλοδοξία, δεξιότητες, στόχους. Με τα προσόντα αυτά η «γυάλινη οροφή» δεν είναι τίποτε άλλο από ένα γυαλί που σπάει. Απλά η ατομική δράση θα πρέπει να έχει πιο δυναμικό στίγμα.
Οι ηγετικές θέσεις πρέπει να ανήκουν στους ικανούς και στους επίμονους στον στόχο τους, ανεξαρτήτως φύλου. Τελικά η ηγεσία είναι για όσους δεν τους εμποδίζει κανένα φράγμα, μη εξαιρώντας την ηθική.
Η ανέλιξη είναι για όσους έχουν ψυχή!
Η γυναίκα δεν έχει ανυπόστατες φιλοδοξίες επί της ουσίας. Για την γυναίκα δεν υπάρχει τίποτε ως ανέγγιχτη προοπτική. Έχει αποδείξει τη διαδρομή της σε όλους τους τομείς, να μπορεί και να κατακτά θέσεις κύρους σε υψηλά κλιμάκια και σε κέντρα λήψης αποφάσεων. Είναι, λοιπόν, αδήριτη ανάγκη και επιταγή της τωρινής εποχής να διαμορφώσουμε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών, ισότητας, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, στοιχείο προόδου των Δημοκρατικών κοινωνιών και καταλυτικό στοιχείο κοινωνικής συνοχής.
Συνδυάζεις την επαγγελματική σου πορεία στον χώρο του επιχειρείν με ενεργή συμμετοχή σε συλλογικές δράσεις για τις γυναίκες. Πώς συνομιλούν αυτοί οι δύο κόσμοι μεταξύ τους και τι μαθαίνει ο ένας από τον άλλον; 
Δεν είναι καθόλου δύσκολο να συνυπάρχουν αυτοί οι δυο κόσμοι. Ο συνδυασμός του επιχειρείν και των συλλογικών δράσεων έχουν ένα κοινό και ουσιαστικό σημείο επαφής. Τον ΑΝΘΡΩΠΟ! Η επαγγελματική συνωρίδα, όσο σπουδαία, όσο πρωτοποριακά και χρήσιμα αντικείμενα μελέτης και δράσης εάν θεραπεύει και ικανοποιεί, δεν σου καλύπτει τις προσωπικές ενδόμυχες αναζητήσεις. Πρέπει να ταξιδέψεις στους κόσμους της αμφιβολίας και να βιώσεις την περιπέτεια της πραγματικότητας της ζωής. Έτσι, είναι μοιραίο το ταξίδι να σου ανοίγει δρόμους στις πνευματικές και κοινωνικές αναζητήσεις σου και μέσα σε αυτές να συναντάς ανθρώπους και δράσεις που θα σε «καλούν» να συμπορευτείς μαζί τους, πέρα από την επαγγελματική σου ενασχόληση.
Και πίστεψέ με όταν υπάρχει αυτή η νοοτροπία γενικά, εισέρχεται και στα πιο ειδικά. Κάθε γνώση και εμπειρία του επαγγελματικού σου χώρου μεταφέρεται αυτόματα στο ερευνητικό πεδίο των συλλογικών αναζητήσεων και προικίζει με ουσιαστική αξία τον αγώνα για τη βελτίωση της ζωής του ανθρώπου.
Αυτό, ως γνώμονας ζωής, περιλαμβάνεται τόσο στην επαγγελματική μου πορεία όσο και στην προσωπική μου. Από τη φιλοσοφία της Microbase που είναι το ΣΗΜΑΙΝΕΙΝ και όχι το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ και από το Corporate Social Responsibility μέχρι το ανθρωποκεντρικό αποτύπωμα και τη συμπερίληψη, μέχρι τη συμμετοχή σε δράσεις αλληλεγγύης και συλλογικούς φορείς που μπορούν να βελτιώσουν την κοινωνία και την πραγματικότητα όλων μας.
Κανονικά, θα κλείναμε εδώ αλλά τελικά θέλω να κάνω μία τελευταία ερώτηση: εάν γύριζες πίσω τον χρόνο, θα επέλεγες κάτι διαφορετικό στη ζωή σου, θα άλλαζες την ρότα και τις επιλογές σου;
Δημιούργησα, έζησα, πέτυχα. Υπήρξα πολύτροπος ταξιδιώτης. Πιστεύω στη ζωή που δεν μας διασκεδάζει αλλά μας αποκαλύπτει. Υπήρξα καλός οδοιπόρος και συνοδοιπόρος στη ζωή μου. Το κάθε ένα κομμάτι μου είχε ένα αξιακό μέτρημα. Ήμουν τολμηρή γκρεμιστής της ευτέλειας. Ήμουν τολμηρή κτίστης της δημιουργίας και των νέων προοπτικών. Ήμουν μακριά από την αλαζονεία της αμετροέπειας και τον δογματισμό της εξουσίας, γι’ αυτό στον απολογισμό μου όταν βρίσκομαι με εμένα… βγαίνει ένα χαμόγελο ΖΩΗΣ.
Έμαθα να διαβάζω τον συνομιλητή μου με σοβαρότητα, ήμουν τίμια απέναντί του και συνεπής σε αυτά που αποφάσιζα.
Όλα τα «ήμουν» ταυτίζονται με το «είμαι», γιατί το ταξίδι
της ζωής συνεχίζεται!
Οπότε στην ερώτησή σας απαντώ τόσο για τη ρότα όσο για τις επιλογές μου πως δεν θα άλλαζα κάτι από αυτά που έχω κάνει, που έχω πει. Δεν γνωρίζω, όμως, το μέλλον τι μου επιφυλάσσει – γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη!
Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο infowoman.gr, στις 4 Φεβρουαρίου 2026